Rozwiązanie przynosi wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 1 grudnia 2022 r., C-419/21. To rozstrzygnięcie wyjaśnia Twoje wątpliwości!

TSUE wskazał, że:

Konieczna jest uczciwa rekompensata za ponoszone przez wierzycieli koszty odzyskiwania należności w związku z opóźnieniami w płatnościach, aby zniechęcić do opóźnień w płatnościach. Koszty odzyskiwania należności powinny obejmować również odzyskiwanie kosztów administracyjnych. Powinny także stanowić rekompensatę za koszty wewnętrzne poniesione z powodu opóźnień w płatnościach. W odniesieniu do nich dyrektywa powinna przewidzieć stałą minimalną kwotę, którą można połączyć z odsetkami za opóźnienie w płatnościach. Rekompensata w postaci stałej kwoty powinna mieć na celu ograniczenie kosztów administracyjnych i wewnętrznych związanych z odzyskiwaniem należności.

TSUE uznał, że rekompensata należy się od każdego opóźnienie w każdej transakcji.

Artykuł 2 pkt 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/7/UE z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych należy interpretować w ten sposób, że zawarte w nim pojęcie transakcji handlowych obejmuje każdą kolejną dostawę towarów lub każde kolejne świadczenie usług w wykonaniu jednej i tej samej umowy.

Artykuł 6 ust. 1 dyrektywy 2011/7 w związku z art. 4 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji gdy w jednej i tej samej umowie przewidziano kolejne dostawy towarów lub kolejne świadczenia usług, przy czym zapłata za każdą z tych dostaw lub za każde z tych świadczeń powinna nastąpić w określonym terminie, minimalna stała kwota 40 euro stanowiąca przysługującą wierzycielowi rekompensatę za koszty odzyskiwania należności jest należna z tytułu każdego opóźnienie w płatności.

Dlatego występując z pozwem o zapłatę w przypadku opóźnień w płatnościach wielu roszczeń powinieneś żądać rekompensaty za każdą zaległą płatność.

Artykuł Ile rekompensat za opóźnienie w płatności? pochodzi z serwisu Adwokat Katarzyna Zalewska.

Czym jest wezwanie, do czego może być potrzebne, a także co musi zawierać?

Wezwanie do zapłaty jest oświadczeniem wierzyciela skierowanym do dłużnika, w którym wierzyciel wzywa dłużnika do dobrowolnego spełnienia świadczenia, w określonym terminie i w określony sposób.

Wezwanie do zapłaty może pomóc oznaczyć termin, po upływie którego będzie możliwe żądanie odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia. Ponadto, jeżeli dłużnik negatywnie zareaguje na skierowane do niego wezwanie lub w ogóle się do niego nie odniesie można wskazać, że wcześniejsze próby polubownego rozwiązania sprawy nie przyniosły rezultatu.

W wezwaniu do zapłaty należy przede wszystkim zawrzeć:

a) dane wierzyciela,
b) dane dłużnika,
c) czego i na jakiej podstawie wierzyciel się domaga (np. zapłaty kwoty 5.000,00 zł za niezapłaconą fakturę),
d) termin, do którego świadczenia powinno być spełnione (np. w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania),
e) sposób spełnienia świadczenia, np. przelew na rachunek bankowy wierzyciela (wówczas trzeba wskazać numer rachunku oraz nazwę banku),
f) opatrzyć je własnoręcznym podpisem.

Skierowanie wezwania do zapłaty stanowi pierwszy krok w celu uzyskania należnego świadczenia.

Artykuł Jak napisać wezwanie do zapłaty? pochodzi z serwisu Adwokat Katarzyna Zalewska.

Czy jest to możliwe bez długotrwałego procesu? Tak i pomaga w tym akt notarialny zawierający oświadczenie dłużnika o dobrowolnym poddaniu się egzekucji.

Ta możliwość jest uregulowana w treści przepisu art. 777 § 1 pkt 4 – 6 kodeksu postępowania cywilnego. W akcie notarialnym, dłużnik dobrowolnie poddaje się egzekucji, jeżeli nie spełni określonego świadczenia na rzecz danego podmiotu. Można wyróżnić akt notarialny, w którym:

– dłużnik poddał się egzekucji i który obejmuje obowiązek zapłaty sumy pieniężnej lub wydania rzeczy oznaczonych co do gatunku, ilościowo w akcie określonych, albo też wydania rzeczy indywidualnie oznaczonej, gdy w akcie wskazano termin wykonania obowiązku lub zdarzenie, od którego uzależnione jest jego wykonanie;

– zobowiązany poddał się egzekucji i który obejmuje obowiązek zapłaty sumy pieniężnej do wysokości w akcie wprost określonej albo oznaczonej za pomocą klauzuli waloryzacyjnej, gdy w akcie wskazano zdarzenie, od którego uzależnione jest wykonanie obowiązku, jak również termin, do którego wierzyciel może wystąpić o nadanie temu aktowi klauzuli wykonalności.

Co istotne, dobrowolnej egzekucji może poddać się osoba, które nie jest dłużnikiem osobistym, ale wyraża zgodę na takie rozwiązanie. Może to wystąpić, np. w stosunkach rodzinnych.

Dobrowolne poddanie się egzekucji przez dłużnika

Pierwszy z opisanych aktów notarialnych powinien zawierać w swej treści:

• określenie dłużnika i wierzyciela; oświadczenie dłużnika o poddaniu się egzekucji co do określonego obowiązku;
• określenie przedmiotu świadczenia dłużnika, także co do podstawy prawnej (zapłaty sumy pieniężnej lub wydania rzeczy oznaczonych co do gatunku w określonej ilości);
• termin spełnienia świadczenia lub zdarzenia, od którego uzależnione jest jego spełnienie.

Istotne jest to, że w przypadku tego aktu notarialnego, sąd nie ocenia ważności czynności prawnej.

Drugi z opisanych aktów notarialnych powinien wyszczególnić:

• określenie stron aktu;
• oświadczenie właściciela nieruchomości albo wierzyciela wierzytelności obciążonych hipoteką niebędącego dłużnikiem osobistym o poddanie się egzekucji z obciążonej nieruchomości albo wierzytelności, w celu zaspokojenia wierzyciela hipotecznego;
• oznaczenie wysokości wierzytelności podlegającej zaspokojeniu;
• określenie okoliczności upoważniających wierzyciela do prowadzenia egzekucji; określenie terminu, w którym wierzyciel może wystąpić o nadanie klauzuli wykonalności aktowi notarialnemu.

Jeżeli chodzi o akt notarialny, w którym dobrowolnej egzekucji poddaje się osoba niebędąca dłużnikiem osobistym należy w nim wskazać:

• określenie stron aktu;
• oświadczenie właściciela nieruchomości albo wierzyciela obciążonych hipotekę niebędącego dłużnikiem osobistym o poddaniu się egzekucji z obciążonej nieruchomości albo wierzytelności, w celu zaspokojenia wierzyciela hipotecznego;
• określenie wysokości wierzytelności podlegającej zaspokojeniu;
• wskazanie okoliczności upoważniających wierzyciela do prowadzenia egzekucji;
• określenie terminu, w którym wierzyciel może wystąpić o nadanie klauzuli wykonalności aktowi notarialnemu.

Właściwie sporządzony akt notarialny stanowi podstawę dochodzenia roszczeń wierzyciela.

Pierwszym krokiem, który powinien wykonać wierzyciel, posiadający akt notarialny, o którym mowa wyżej jest złożenie do sądu wniosku o nadanie klauzuli wykonalności aktowi notarialnemu.

Następnie sąd, nie później niż w ciągu 3 dni rozpoznaje wniosek wierzyciela i nadaje klauzulę wykonalności, co jest podstawą do wszczęcia egzekucji, bądź oddala wniosek, jeżeli w mniemaniu sądu jest on niezasadny.

Jak wynika z przedstawionych informacji istnieją szybsze niż postępowanie sądowe narzędzia ułatwiające dochodzenie i zabezpieczenie swoich roszczeń. Akt notarialny zawierający oświadczenie o dobrowolnym poddaniu się egzekucji jest jednym z takich narzędzi.

Artykuł Dobrowolne poddanie się egzekucji przez dłużnika pochodzi z serwisu Adwokat Katarzyna Zalewska.