Jakie są najistotniejsze kwestie zakazu konkurencji?

Przede wszystkim należy mieć na uwadze:

• zakres przedmiotowy;
• zakres czasowy;
• zakres terytorialny;
• wynagrodzenie.

Bez precyzyjnego określenia tych elementów zakazu konkurencji nie będzie kompletny.

Przedmiotowy zakres zakazu konkurencji

Pisząc o przedmiotowym zakresie zakazu konkurencji mam na myśli konkretne określenie czynności, których nie może wykonywać osoba, której dotyczy zakaz konkurencji. Właściwie skonstruowany zakaz powinien zawierać wymienienie czego nie wolno wykonywać. Chodzi o zakres czynności, sposób ich wykonywania, możliwość pełnienia określonych funkcji, zakładania spółek, bycia pełnomocnikiem, prokurentem itp. Należy także wskazać czym dokładnie nie wolno się zajmować. I tu pojawia się ważna uwaga – przedmiotowy zakaz konkurencji powinien nawiązywać do czynności, które rzeczywiście były wykonywane, a nie do ogólnych sformułowań.

Czasowe określenie zakazu konkurencji

Zakaz konkurencji powinien być określony w czasie. Co należy przez to rozumieć? Przede wszystkim to, że w treści zakazu trzeba określić ile czasu ma on trwać. Najczęściej zakaz konkurencji obowiązuje przez dwa lata, ale występują umowy, które zakładają dłuższy okres zakazu konkurencji. Okres obowiązywania zakazu konkurencji powinien być adekwatny do tego, czemu zakaz ma służyć. Zabranianie innej osobie wykonywania czynności przez nieproporcjonalnie długi okres może naruszać jej sytuację.

Zakres terytorialny

Kolejnym aspektem, który nie może umknąć uwadze jest terytorialny zakres zakazu konkurencji. Należy wskazać, czy zakaz obowiązuje na terenie całego kraju, czy też województwa lub kilku regionów. Brak określenia tego elementu powoduje, że osoba zobowiązana do przestrzegania tego zakazu nie wie na jakim obszarze on obowiązuje. W praktyce zdarzają się umowy, które w ogóle nie precyzują tej kwestii.

Wynagrodzenie

Wspominając o wynagrodzeniu poruszamy jedną z najbardziej istotnych kwestii w zakazie konkurencji. W przypadku zakazu konkurencji występującego w umowie o pracę, przyjmuje się że jest on płatny. Czyli pracodawca płaci byłemu pracownikowi za to, aby powstrzymywał się od wykonywania pracy w konkurencyjnym podmiocie. Co stanie się w sytuacji, w której pracodawca przestanie płacić? Jeżeli pracodawca nie będzie płacić odszkodowania za powstrzymywanie się od konkurencyjnej działalności, wówczas zakaz konkurencji przestaje byłego pracownika obowiązywać.

Problematyczne jest określanie wynagrodzenia w umowach B2B. Bardzo często przy zawieraniu umowy B2B nikt nie zwraca uwagi na to, że zakaz konkurencji nie jest związany z wynagrodzeniem. Oznacza to, że po zakończeniu tej umowy jedna ze stron nie ma prawa przez okres 2 lub więcej lat wykorzystywać wiedzy i doświadczenia w określonym zakresie i nie otrzymuje za to żadnego wynagrodzenia. Dlatego zanim taka umowa zostanie podpisana należy się zastanowić czy takie rozwiązanie nam odpowiada.

Czy i w jaki sposób negocjować zakaz konkurencji?

Odpowiedź na pytanie czy negocjować zakaz konkurencji jest oczywista – tak! W toku negocjacji należy zwracać uwagę na aspekty, które są z naszego punktu widzenia najbardziej istotne, np. zakres terytorialny, wynagrodzenie.

Kiedy dochodzimy do rozmowy o wynagrodzeniu za powstrzymywanie się od działalności konkurencyjnej, to strona narzucająca początkowo bardzo rygorystyczny zakaz może zacząć zastanawiać się nad tym, czy jest on zasadny. Umowa dotycząca zakazu konkurencji, jak każda umowa z zakresu stosunków cywilnoprawnych powinna uwzględniać interes obydwu stron, a nie tylko jednej. Z tego względu należy ją dokładnie analizować, a także negocjować. Chodzi o to, aby zakaz konkurencji zabezpieczał obie, a nie jedną strony umowy.

Zakaz konkurencji – jakie są najczęstsze błędy?

Do najczęstszych błędów w umowach dotyczących zakazu konkurencji można zaliczyć brak określenia zakazu przedmiotowego konkurencji, brak określenia ram terytorialnych obowiązywania tego zakazu. Równie często występuje nadinterpretacja tego zakazu – jedna ze stron stoi na stanowisku, że nie wolno zajmować się nie tylko tożsamą działalnością, ale także rzeczami towarzyszącymi. Błędnie bywa także rozumiana kwestia wynagrodzenia za powstrzymywanie się od tego zakazu.

Jeżeli masz pytania dotyczące zakazu konkurencji napisz: katarzyna.zalewska@adwokatura.pl

Artykuł Zakaz konkurencji – jakie są najczęstsze błędy? pochodzi z serwisu Adwokat Katarzyna Zalewska.

Ugoda w sprawie frankowej

Ostatnie lata zmieniają postrzeganie banków na sprawy frankowe. Sektor bankowy dostrzegł, że umowy kredytów indeksowanych czy też denominowanych do waluty obcej nie zostały skonstruowane w sposób prawidłowy. Podejmują one działania mające przekonać Klientów do zawarcia ugody zamiast wyboru drogi sądowej. Ale podczas negocjowania i zawierania ugody także należy mieć na uwadze kilka kwestii. Przede wszystkim Klient musi mieć wiedzę o tym, jaką kwotę kredytu spłacił. Bez tego nie jest w stanie określić, czy proponowane przez bank rozwiązanie jest dla niego korzystne. To jest podstawowa kwestia, bez której podejmowanie negocjacji z bankiem nie ma sensu. Następnie Klient musi być poinformowany o proponowanych warunkach ugody – jaka kwota pozostanie do spłaty, jakie oprocentowanie zostanie zastosowane do spłaty pozostałej części kredytu. Oprócz tego należy mieć na uwadze, okres spłaty kredytu, możliwość dokonywania częściowej lub całkowitej spłaty bez dodatkowych opłat. Nie bez znaczenia jest także to, czy istnieje możliwość zmiany rat z równych na malejące (wtedy kredytobiorca spłaca w racie więcej kapitału niż odsetek).

Te wszystkie informacje muszą zawierać się w projekcie ugody, który Klient ma otrzymać przed jej podpisaniem.

Proces frankowy

Wybór drogi postępowania sądowego jest oczywisty, kiedy negocjacje ugodowe nie umożliwiają zawarcia akceptowalnej dla Klienta ugody.

Wadą procesu sądowego jest czas oczekiwania na rozstrzygnięcie, przeprowadzanie dowodów – niekoniecznie właściwych, aby rozstrzygnąć sprawę. Natomiast zaletą procesu sądowego jest możliwość rozstrzygnięcia o wszystkich sprawach związanych z wadliwą umową kredytu w jednej sprawie oraz zupełne rozwiązanie tego problemu.

Oprócz tego w procesie sądowym ponosi się koszty sądowe oraz koszty zastępstwa prawnego.

Ugoda czy proces w sprawie frankowej?

Wybór między zaprezentowanymi powyżej sposobami postępowania zależy od Klienta, od jego decyzji. Przed podjęciem decyzji o zawarciu ugody czy wytoczeniu procesu należy przeanalizować co się bardziej Klientowi opłaca. Klient musi zadecydować czy chce wystąpić na drogę sądową. Z mojego doświadczenia wynika, że Klienci wytaczają procesy sądowe, gdy nie uzyskają ze strony banku sensownej propozycji ugodowej. Ugoda nie może być kolejnym dokumentem, który narusza bądź ogranicza prawa Klienta.

Jeżeli po lekturze tego artykułu masz pytania dotyczące ugody lub procesu w sprawie frankowej napisz na katarzyna.zalewska@adwokatura.pl

Artykuł Ugoda czy proces w sprawie frankowej? pochodzi z serwisu Adwokat Katarzyna Zalewska.

Kredyt frankowy – jak rozwiązać ten problem?

Zaciągnięty przed laty kredyt indeksowany lub denominowany kursem franka szwajcarskiego to duży problem. Na skutek wzrostu kursu waluty obcej zadłużenie z tytułu kredytu wzrosło nawet kilkukrotnie. W praktyce trudno jest spłacić taki kredyt. Niemniej jednak jako konsument nie jesteś pozbawiony ochrony swoich praw. Możesz wystąpić do sądu z pozwem bądź podjąć rozmowy ugodowe z bankiem.

Pozew w sprawie frankowej

Decydując się na pozew w sprawie frankowej, występujesz do sądu o ustalenie nieistnienia stosunku prawnego wynikającego z zawartej umowy. Chodzi o to, aby w postępowaniu sądowym przekonać sąd o wadliwości zawartej przez Ciebie umowy kredytu: sprzeczności z Prawem bankowym, stosowaniem wzorów niepodlegających negocjacji, istnieniem w treści umów niedozwolonych klauzul umownych. Ogółem wszystkich argumentów świadczących o tym, że umowa o takiej treści nie powinna zostać w ogóle zawarta.

Równie istotne jest wykazanie interesu prawnego w ramach powództwa. Najprościej rzecz ujmując, jest to przedstawienie sądowi racji dotyczących tego, że żaden inny sposób rozwiązania sprawy nie zapewni Ci właściwej ochrony prawnej.

Ponadto w pozwie warto złożyć wniosek o udzielenie zabezpieczenia roszczenia, aby na czas procesu nie płacić kolejnych rat kredytu.

Skierowanie sprawy do sądu wiąże się z koniecznością opłacenia opłaty skarbowej w kwocie 1.000,00 zł. Czas oczekiwania na rozstrzygnięcie jest uzależniony od obciążenia sądu, do którego pozew zostanie skierowany.

Ugoda z bankiem

Jeżeli nie chcesz skierować sprawy do sądu, ale rozwiązanie kwestii kredytu frankowego jest dla Ciebie istotne wówczas możesz przystąpić do rozmów ugodowych z bankiem. Nie w każdym przypadku będą one dla Ciebie tak korzystne jak rezultat postępowania sądowego, ale warto skorzystać także z tej opcji.

Do rozmów ugodowych trzeba się odpowiednio przygotować. Przede wszystkim należy mieć informacje o dokonanych spłatach kredytu od samego początku istnienia umowy kredytowej. Jest to kluczowe do porównania oferty przygotowanej przez bank z tym co do chwili obecnej spłacono.

Następnym krokiem jest opracowanie własnej propozycji skierowanej do banku i próba wypracowania ugody zadowalającej obie strony. Nie będę ukrywać, że dużo w tej mierze zależy od banku, z którym prowadzone są rozmowy. Jedne banki nastawiają się o wiele pozytywniej niż inne do zawarcia ugody korzystnej dla konsumenta.

Ugoda może nie kończyć Twojej umowy, ale zmienia zasady jej wykonywania. Warto, aby jej treść była przeanalizowana przez prawnika – ugoda ma być rozwiązaniem problemu, a nie kolejnym dokumentem niekorzystnym dla Ciebie.

Mam nadzieję, że tym wpisem odpowiedziałam na pytanie dotyczące kredytu frankowego i sposobów jego rozwiązania.

Jeśli masz pytania napisz – katarzyna.zalewska@adwokatura.pl

Artykuł Kredyt frankowy – jak rozwiązać ten problem? pochodzi z serwisu Adwokat Katarzyna Zalewska.

Jednoosobowa działalność gospodarcza – dobra na początek?

Jeśli nie masz dużego kapitału, ale masz pomysł, strategię i chęć do pracy to warto założyć jednoosobową działalność gospodarczą. To najprostszy sposób na zostanie przedsiębiorcą. Formularz rejestracyjny znajdziesz na tej stronie internetowej. Najprostszy, ale też niepozbawiony ryzyk prawnych. Jeżeli biznes się nie powiedzie i zostaną długi – odpowiesz za nie całym swoim majątkiem.

Do wyboru masz zasadniczo trzy formy opodatkowania: skalę podatkową (12% lub 32%), podatek liniowy (19%) oraz ryczałt (stawka podatku zależy od rodzaju działalności). Oprócz tego dochodzi składka zdrowotna w wysokości 9% (skala), 4,9% (podatek liniowy), określona kwota w przypadku ryczałtu w zależności od przedziału przychodu.

Spółka cywilna – jeśli masz partnera do współpracy

Spółka cywilna to w gruncie rzeczy umowa zawarta pomiędzy dwoma przedsiębiorcami, aby działać razem w celu osiągnięcia celów gospodarczych. Każdy ze wspólników spółki cywilnej prowadzi własną działalność gospodarczą. A co za tym idzie rozlicza się indywidualnie (zasady jak w przypadku jednoosobowej działalności gospodarczej). Również w tym przypadku dużym ryzykiem jest odpowiedzialność za zobowiązania spółki cywilnej własnym majątkiem.

Jaką formę działalności gospodarczej wybrać w 2024 r.? A może spółka prawa handlowego?

Jeżeli nie odpowiada Ci prowadzenie jednoosobowej działalności gospodarczej ani spółka cywilna, warto zastanowić się nad spółką prawa handlowego. Obecnie można wybrać spośród spółki jawnej, spółki partnerskiej, komandytowej, komandytowo-akcyjnej, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, prostej spółki akcyjnej oraz spółki akcyjnej. Te trzy ostatnie są spółkami kapitałowymi, ponieważ wymagają kapitału zakładowego. Takiego kapitału wymaga również spółka komandytowo-akcyjna z uwagi na swój mieszany charakter. Spółki prawa handlowego wymagają wpisu do Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego.

Spółka jawna

Do powstania spółki jawnej potrzebne są chęci dwóch lub więcej wspólników, do prowadzenia działalności gospodarczej. Spółkę można założyć zarówno w ramach systemu S24, jak też na piśmie pod rygorem nieważności. W treści umowy spółki musicie wraz z wspólnikiem określić firmę i siedzibę spółki, wkłady jakie wnosicie do spółki, czym będzie zajmować się spółka oraz na jaki czas ją zakładacie. To są podstawowe elementy do tego, aby umowa spółki mogła zostać zawarta. Spółka jawna co do zasady wymaga pracy jej wspólników – to dobre rozwiązanie, jeśli chcecie się sami skupić na jej prowadzeniu. Minusem tej formy działalności gospodarczej jest to, że jeżeli zabraknie majątku spółki na spłatę zadłużenia, ponosicie odpowiedzialność swoim majątkiem. Więcej o spółce jawnej możesz przeczytać w jednym z moich wpisów.

Spółka partnerska

Jest to spółka, którą mogą prowadzić określone osoby wykonujące wolne zawody. Zgodnie z ustawą zalicza się do tego grona: adwokatów, aptekarzy, architektów, inżynierów budownictwa, biegłych rewidentów, brokerów ubezpieczeniowych, doradców podatkowych, maklerów papierów wartościowych, doradców inwestycyjnych, księgowych, lekarzy, lekarzy dentystów, lekarzy weterynarii, notariuszy, pielęgniarki, położone, fizjoterapeutów, radców prawnych, rzeczników patentowych, rzeczoznawców majątkowych czy tłumaczy przysięgłych.

Zasady działania spółki partnerskiej są w praktyce takie jak w przypadku spółki jawnej. Odmiennością jest możliwość powołania zarządu, który zajmuje się prowadzeniem spraw spółki oraz jej reprezentacją.

Spółka komandytowa

Jeszcze w 2022 r. stanowiła pierwszą odpowiedź na to jak radzić sobie z Nowym Ładem. Jednak wymaga ona dobrej komunikacji pomiędzy wspólnikami. W spółce komandytowej jeden ze wspólników musi być komplementariuszem, który bierze na siebie odpowiedzialność za całokształt działań spółki, jej zobowiązania itd. Natomiast drugi wspólnik jest komandytariuszem – osobą, która odpowiada do wysokości wniesionej sumy komandytowej (jeżeli suma komandytowa to 5.000,00 zł, to komandytariusz odpowiada do tej kwoty). Dlaczego wspomniałam o dobrej komunikacji? Jak widzisz relacje w tej spółce między wspólnikami wymagają dobrego porozumienia się co do ról, jakie mają pełnić poszczególne osoby. W praktyce moi klienci, chcący założyć spółkę komandytową mają problem z określeniem kto ma być komplementariuszem, a kto komandytariuszem. Rozwiązaniem w takim przypadku może być powołanie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, która będzie pełnić rolę komplementariusza.

Również spółkę komandytową można założyć przy pomocy systemu S24 bądź w formie aktu notarialnego. Obowiązkowe treści w takiej umowie spółki to firma i siedziba spółki, przedmiot jej działalności, czas trwania spółki. Ponadto musisz wraz ze wspólnikiem określić wkłady jakie wnosicie oraz ich wartość, jak też zakres odpowiedzialności komandytariusza (czyli sumę komandytową).

Spółka komandytowo-akcyjna

Jest to połączenie spółki komandytowej ze spółką akcyjną. Część relacji wewnątrz spółki ukształtowana jest w oparciu o przepisy dotyczące spółki jawnej, a część w oparciu o przepisy dotyczące spółki akcyjnej. Wymaga także kapitału zakładowego w wysokości 50.000,00 zł.

Spółkę komandytowo-akcyjną można zawrzeć w formie aktu notarialnego. Statut – bo tak nazywa się umowa spółki komandytowo-akcyjnej musi być podpisany przynajmniej przez wszystkich komplementariuszy.

W treści umowy spółki muszą się znaleźć dobrze Ci już znane postanowienia o siedzibie i firmie, adresie, przedmiocie działalności oraz czasie trwania spółki, ale także kolejne aspekty. Do nich należy zaliczyć wkłady wnoszone przez każdego komplementariusza, wysokość kapitału zakładowego, sposób jego zebrania, wartość nominalną akcji i ich liczbę ze wskazaniem czy są to akcje imienne czy na okaziciela. Zawiera się także postanowienie co do liczby akcji poszczególnych rodzajów oraz związanych z nimi uprawnień, nazwiska i imiona albo firmy komplementariuszy oraz ich siedziby i adresy do doręczeń. W treści zamieszcza się także informacje o organizacji walnego zgromadzenia i rady nadzorczej, jeśli statut przewiduje takie rozwiązanie.

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością

Jedna z najpopularniejszych, jeśli nie najpopularniejsza spółka w Polsce. Wynika to z niskiego kapitału zakładowego – 5.000,00 zł oraz tego, że sama odpowiada za swoje zobowiązania. Możliwe jest założenie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością ze wspólnikiem, ale także jednoosobowo. Spółką kieruje zarząd, który może składać się z jednej lub większej liczby osób. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością może działać w każdym prawnie dopuszczalnym celu i wiele osób wybiera właśnie ją. Dlaczego? Przede wszystkim dlatego, że chroni ona wspólników przed odpowiedzialnością w razie niepowodzeń biznesowych. Po drugie, umożliwia rozwój działalności bez konieczności zmiany formy prawnej. Możesz podwyższyć lub obniżyć kapitał zakładowy, zbyć swoje udziały – wszystko po to, aby spółka jak najlepiej się rozwijała. Nie bez znaczenia jest też opodatkowanie takiej spółki stawką podatku 9% (podwyższony podatek będzie dotyczył spółek z ograniczoną odpowiedzialnością powstałych w wyniku przekształcenia).

Prosta spółka akcyjna

Wprowadzona z myślą o spółkach z branży nowych technologii. Kapitał akcyjny to symboliczna złotówka, natomiast wiele zasad działania prosta spółka akcyjna dzieli ze spółką z o.o. oraz spółką akcyjną.

Prostą spółkę akcyjną możesz założyć przy wykorzystaniu wzorca teleinformatycznego lub w ramach aktu notarialnego. Przy czym treść umowy prostej spółki akcyjnej jest dość rozbudowana, ponieważ zawiera rozróżnienie na wkłady pieniężne oraz niepieniężne i obejmowane za nie akcje, możliwość świadczenia pracy lub usług jako wkładu niepieniężnego, precyzyjne określenie postanowień co do akcji w ramach tej spółki.

Mimo konstruowania tej spółki jako adresowanej wprost do branży nowych technologii, prosta spółka akcyjna nie jest jeszcze popularna w Polsce.

Spółka akcyjna

W rozmowach z klientami podkreślam, że ta forma działalności najlepiej odpowiada dużej skali. Jeśli prowadzisz działalność sporych rozmiarów i chcesz, aby dalej się rozwijał to spółka akcyjna jest dla Ciebie. Zwłaszcza, że wymaga ona wniesienia kapitału zakładowego w wysokości co najmniej 100.000,00 zł. Spółkę akcyjną może utworzyć także jedna osoba. Ze wszystkich spółek prawa handlowego, to właśnie prowadzenie spółki akcyjnej wiąże się z obowiązkiem spełnienia szeregu wymogów prawnych.

Mam nadzieję, że tym artykułem pomogę w podjęciu decyzji jaką formę działalności gospodarczej wybrać w 2024 r.?

Jeśli masz pytania dotyczące którejś z form działalności gospodarczej – napisz na biuro@adwokat-zalewska.pl lub katarzyna.zalewska@adwokatura.pl

Artykuł Jaką formę działalności gospodarczej wybrać w 2024 r.? pochodzi z serwisu Adwokat Katarzyna Zalewska.

Czy fundację rodzinną może utworzyć tylko jedna osoba?

Co na ten temat znajdziemy w przepisach?

Ustawa wskazuje dwa rozwiązania w tym względzie:

1. możliwość założenia fundacji przez więcej niż jednego fundatora;
2. możliwość założenia fundacji wyłącznie przez jednego fundatora, jeśli fundacja rodzinna ustanawiana jest w testamencie.

Dlaczego jest to tak ważne zagadnienie?

Przede wszystkim dlatego, że fundacja rodzinna została ustanowiono, aby możliwe było wykorzystywanie i pomnażanie majątku już zgromadzonego. Załóżmy, iż mamy rodzinny majątek, z którego dochody czerpie wiele osób. Nie jest on w rękach jednej osoby. Aby umożliwić dalszy, sprawny zarząd zgromadzonym majątkiem, fundację rodzinną mogą utworzyć dwaj lub trzej fundatorzy i uregulować całą sytuację, tak aby była ona korzystna dla wszystkich potencjalnych beneficjentów.

Czy fundacja rodzinna tylko rodzinna?

Następną kwestią jest to, że fundacja rodzinna może być wykorzystywana np. przez rodziców niepełnosprawnych dzieci. Mogą powołać ją, aby zapewnić swoim dzieciom wsparcie finansowe w późniejszych latach życia. Istotne jest, aby zgromadzić fundusz założycielski w wysokości 100.000,00 zł. Oczywiście pod kątem rozwiązań podatkowych może nie być to tak korzystne rozwiązanie, jak w przypadku relacji rodzinnych. Przy czym przepisy prawa nie zakazują tworzenia fundacji przez osoby, które nie są ze sobą spokrewnione.

Fundacja rodzinna może być sposobem zabezpieczenia finansowego osób, które nie są ze sobą spokrewnione, ale mają głębokie relacje, że chcą się wzajemnie zabezpieczyć finansowo.

A zatem…

Przepisy o fundacji rodzinnej nie zakazują tworzenia fundacji przez więcej niż jedną osobę, jak też przez osoby, które nie są ze sobą spokrewnione. Oznacza to, że z tego rozwiązania może skorzystać szersze grono osób niż tylko rodziny.

***

Jeśli masz pytanie dotyczące fundacji rodzinnej, napisz: biuro@adwokat-zalewska.pl lub katarzyna.zalewska@adwokatura.pl

Artykuł Czy fundację rodzinną może utworzyć tylko jedna osoba? pochodzi z serwisu Adwokat Katarzyna Zalewska.

Głównym celem założenia fundacji rodzinnej jest odseparowanie majątku od fundatora. Ma to też chronić zgromadzony majątek w przypadku niepowodzeń w działaniach biznesowych.

Do założenia fundacji niezbędny jest fundusz założycielski o wartości przynajmniej 100.000,00 zł. Związana jest z tym konieczność dokonania spisu mienia wniesionego na początku działania fundacji rodzinnej.

Majątek zgromadzony w ramach fundacji rodzinnej ma działać na rzecz beneficjentów. Mogą być nimi zarówno członkowie rodziny fundatora, organizacja pozarządowa prowadząca działalność pożytku publicznego, ale także sam fundator.

Fundacja rodzinna – jaką działalność może prowadzić?

O ile część osób uważa fundację rodzinną za sposób ochrony majątku, to należy pamiętać, że może ona prowadzić także działalność gospodarczą.

Ale zakres prowadzenia działalności gospodarczej jest limitowany do:

• zbywania mienia, o ile mienie to nie zostało nabyte wyłącznie w celu dalszego zbycia;
• najmu, dzierżawy lub udostępnienia mienia do korzystania na innej podstawie;
• przystępowania do spółek handlowych, funduszy inwestycyjnych, spółdzielni oraz podmiotów o podobnym charakterze, mających swoją siedzibę w kraju albo za granicą, a także uczestnictwa w tych spółkach, funduszach, spółdzielniach oraz podmiotach;
• nabywania i zbywania papierów wartościowych, instrumentów pochodnych i praw o podobnym charakterze;
• udzielanie pożyczek spółkom kapitałowym, w których fundacja rodzinna posiada udziały albo akcje, spółkom osobowym, w których fundacja rodzinna uczestniczy jako wspólnik, beneficjentom;
• obrotu zagranicznymi środkami płatniczymi należącymi do fundacji rodzinnej w celu dokonywania płatności związanych z działalnością fundacji rodzinnej;
• produkcji przetworzonych w sposób inny niż przemysłowy produktów roślinnych i zwierzęcych, z wyjątkiem przetworzonych produktów roślinnych i zwierzęcych uzyskanych w ramach prowadzonych działów specjalnych produkcji rolnej oraz produktów opodatkowanych podatkiem akcyzowym, o ile ilość produktów roślinnych lub zwierzęcych pochodzących z własnej uprawy, hodowli lub chowu, użytych do produkcji danego produktu stanowi co najmniej 50% tego produktu;
• gospodarki leśnej.

Prowadzenie tych form działalności nie będzie prowadzić do obowiązku zapłacenia podatku CIT w wysokości 25 %.

Oznacza to, że ustawodawca przewidział dość szerokie możliwości pomnażania majątku przez fundację rodzinną.

Fundacją rodzinną kieruje zarząd. Gdy w ramach fundacji znajduje się 25 beneficjentów powołuje się radę nadzorczą. Ponadto w ramach fundacji rodzinnej działa zgromadzenie beneficjentów.

Już z tych informacji wynika, że fundacji rodzinnej nie należy traktować wyłącznie jako sposobu na ochronę majątku. Należy myśleć o niej jako o rozwiązaniu służącemu generowaniu kolejnych składników majątku.

W następnych wpisach szczegółowo wyjaśnię procedurę powstania fundacji rodzinnej, jej zarejestrowanie, działanie organów fundacji. Podpowiem także, dla kogo może to być korzystne rozwiązanie.

Artykuł Fundacja rodzinna pochodzi z serwisu Adwokat Katarzyna Zalewska.

Najbardziej istotne jest to, aby klient dokładnie wskazał jaki ma problem prawny, skąd on wynika, a także przedstawił prawnikowi dokumentację z tym związaną, bo to dokumenty są podstawą pracy radcy prawnego. Ważne jest też to, aby nie ukrywać lub przemilczać pewnych okoliczności, gdyż później może się okazać, że drobna okoliczność zaważy na całym postępowaniu w sprawie. Informacje, które przekazujecie Państwo radcy prawnemu są objęte tajemnicą zawodową, dlatego też prawnik nie dzieli się nimi z postronnymi osobami.

Radca prawny po analizie sprawy oraz dokumentów przedstawi możliwe rozwiązania, ale też ryzyka jakie się z nimi wiążą. W sprawach sądowych tym ryzykiem jest zazwyczaj przegranie procesu, a co za tym idzie konieczność poniesienia kosztów nie tylko własnych, ale także przeciwnika procesowego. Klient powinien mieć tą świadomość od samego początku współpracy, gdyż prawnik pracuje z klientem. Następnie prawnik wraz z klientem warunki współpracy, w tym wynagrodzenie.

W przypadku pytań lub wątpliwości należy zadać je prawnikowi, ponieważ ważne jest aby klient miał świadomość tego co dzieje się w jego sprawie.

Ponadto chciałabym zwrócić uwagę, że nie warto ignorować wezwań do zapłaty czy pism przychodzących z sądy i czekać z reakcją na ostatnią chwilą, gdyż może być zbyt późno na podjęcie skutecznych kroków prawnych. Dlatego lepiej wcześniej skonsultować się z prawnikiem niż być mądrym po szkodzie.

Artykuł Okiem prawnika – pierwsza wizyta klienta pochodzi z serwisu Adwokat Katarzyna Zalewska.

Dobra umowa – kilka zasad, o których warto pamiętać, zaczynamy:)

Należy dokładnie sprawdzić strony umowy

Może się wydawać, że jest to sprawa, nad którą nie warto się zastanawiać, ale… Załóżmy, że umowa jest zawierana z przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą bądź spółką. Przedstawiciel podaje określone dane (adres, itp.), a później okazuje się, że korespondencja kierowana na ten adres nie dociera, ponieważ taki podmiot pod podanym adresem nie działa. To duży problem, gdy jedna ze stron umowy chciałaby odzyskać swoje pieniądze lub skierować pozew dotyczący niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania. Dlatego w przypadku przedsiębiorców prowadzących jednoosobową działalność gospodarczą oraz spółek handlowych, warto poprosić o załączeniu informacji pobranej z CEIDG oraz KRS (najlepiej z daty zawierania umowy). Wtedy można zweryfikować czy podawane dane są prawdziwe. W przypadku osoby fizycznej można poprosić o okazanie dowodu osobistego i sprawdzenie tych danych.

Możliwie precyzyjnie określić przedmiot umowy

Sformułowanie „przedmiot umowy” na trwale zapisało się w głowach, więc należy pamiętać, aby dokładnie go określić. Co znaczy dokładnie? Znaczy to tyle, że w tej części umowy opisujemy do czego strony się wzajemnie zobowiązują. Precyzyjne określenie pomoże uniknąć sporów co do tego, czy jakaś czynność wchodziła w zakres umowy czy też nie. A sporów na tym tle jest bardzo dużo. Dlatego warto zwrócić uwagę na ten bardzo istotny element umowy.

Wynagrodzenie związane z umową

Kolejna, rodząca wiele problemów część umowy. Zwykle kłopoty z wynagrodzeniem są związane z niedokładnie określonym przedmiotem umowy. Jeżeli pojawiają się wątpliwość co do tego, na co strony się umawiały, to siłą rzeczy pojawią się spory, co ma obejmować wynagrodzenie. Widać to doskonale na przykładzie umów o roboty budowlane, umów dotyczących wykonania usług. W trakcie wykonywania umowy, bardzo często trzeba zrobić coś jeszcze – osoba, która zlecała wykonanie jakiejś usługi nie chce płacić za to dodatkowych pieniędzy, a osoba, która to wykonuje wprost przeciwnie – w rezultacie mamy spór. Dlatego warto określić, że gdy wystąpi konieczność wykonania dodatkowych czynności, będą one dodatkowo płatne.

Czas wykonania umowy

Ta kwestia jest istotna zwłaszcza w przypadku umów dotyczących remontów, wybudowania obiektu, czy też wykonania jakiejś usługi. Brak terminowego wykonania umowy, może powodować kolejne problemy. Ważne jest, aby strony wspólnie ustalały termin rozpoczęcia oraz zakończenia wykonywania robót. Jeżeli dojdzie do przesunięcia tego terminu, warto aby było ono wynikiem wspólnych uzgodnień (najlepiej utrwalonych na piśmie, np. e-mail itp.).

Prawa i obowiązki stron umowy

Element, do którego dość często nie przywiązuje się uwagi. W tym zakresie umowy, należy określić jakie prawa oraz obowiązki mają obie strony umowy. Może chodzić o obowiązek współdziałania przy wykonywaniu umowy, konieczność akceptowania zmian, obowiązek kontaktu lub udzielenia informacji na dany temat. Przy czym określając prawa i obowiązki stron należy pamiętać o tym, że umowa nie może prowadzić do zaburzenia równowagi stron. Czyli przyznawać jednej stronie tylko prawa, a na drugą nakładać same obowiązki.

Możliwość wypowiedzenia umowy

Zdarzają się sytuacje, w których dalsze wykonywanie umowy jest niemożliwe lub jedna ze stron ocenia, że umowa ta jest dla niej niekorzystna.

Z uwagi na to, warto wskazać przypadki, w których każda ze stron może wypowiedzieć umowę, a także wskazać termin w którym to nastąpi. Kodeks cywilny również przewiduje przypadki, w których możliwe jest wypowiedzenie umowy przez jedną ze stron, np. art. 746 k.c. (dotyczący umowy zlecenia), art. 679 k.c. (dotyczący umowy najmu) czy też art. 704 k.c. (dotyczący umowy dzierżawy). Zanim do umowy zostaną wprowadzone postanowienia dotyczące możliwości jej wypowiedzenia, warto sprawdzić czy kodeks cywilny nie ma wprowadza pewnych ograniczeń.

Pozostałe postanowienia

To temat na wiele wpisów. Ich wprowadzanie do treści umowy jest uzależnione przede wszystkim od tego, czego konkretnie umowa ma dotyczyć. Inne będą pozostałe postanowienia w przypadku umowy sprzedaży nieruchomości, a inne w przypadku umowy zlecenia. Ze względu na to, zawsze trzeba zastanowić się nad tym, czego oczekujemy od umowy i w jaki sposób umowa ma chronić interesy każdej ze stron.

Dobra umowa – kilka zasad, o których warto pamiętać pisząc umowę

To tylko kilka zasad, o których warto pamiętać przy sporządzaniu oraz podpisywaniu umowy. Jak widać, umowa może być źródłem sporów, ale może być też narzędziem, które zapewni sprawne współdziałanie obu stron.

Artykuł Dobra umowa – kilka zasad, o których warto pamiętać pochodzi z serwisu Adwokat Katarzyna Zalewska.

Jakich roszczeń można dochodzić nakazem zapłaty?

Nakaz zapłaty wydawany przez e-sąd (Sąd Rejonowy w Lublinie). Dotyczy roszczeń pieniężnych (np. pochodzących z umów o usługi telekomunikacyjne, umów pożyczek, kredytów itp.), które stały się wymagalne w okresie 3 lat przed wniesieniem pozwu.

Kiedy dowiem się o wydaniu nakazu zapłaty?

Ważne jest to, że osoba wobec której taki nakaz jest wydawany dowiaduje się o tym dopiero w momencie jego wydania oraz doręczenia.

Należy pamiętać aby zawsze w przypadku zmiany danych adresowych informować o tym instytucje, z którymi mamy podpisane umowy (możemy wtedy uniknąć obaw, że nakaz zapłaty zostanie doręczony na nieaktualny adres).

Sprzeciw od nakazu zapłaty wydanego przez e-sąd

Po otrzymaniu nakazu zapłaty w ciągu 2 tygodni należy złożyć sprzeciw od nakazu zapłaty. W sprzeciwie zaskarżasz nakaz zapłaty w całości, co skutkuje umorzeniem postępowania w zakresie, w którym ten nakaz utracił moc. Nie trzeba w treści sprzeciwu załączać dowodów. Ważne jest aby uargumentować to, dlaczego nakaz nie powinien funkcjonować nadal w obrocie prawnym. Sprzeciw wysyłasz do Sądu Rejonowego w Lublinie. Szczegółowe dane wraz z sygnaturą akt sprawy znajdą się w doręczonym nakazie zapłaty.

Po skutecznie wniesionym sprzeciwie sprawa przekazywana jest do sądu właściwości ogólnej. Wtedy prowadzi się dalsze postępowanie. W jego wyniku zapada wyrok uwzględniający lub oddalający roszczenie powoda.

Dlatego, w przypadku otrzymania nakazu zapłaty wydanego przez e-sąd musisz podjąć odpowiednie kroki. Pierwszy to złożenie sprzeciwu od nakazu zapłaty. Drugi to przygotowanie się procesu w tej sprawie.

Szybka reakcja w takiej sprawie pozwoli Ci uniknąć sytuacji, w której na podstawie nakazu zapłaty będzie prowadzone postępowanie egzekucyjne. Sprzeciw od nakazu zapłaty wydanego przez e-sąd jest możliwe i należy korzystać z tego rozwiązania.

Artykuł Sprzeciw od nakazu zapłaty wydanego przez e-sąd pochodzi z serwisu Adwokat Katarzyna Zalewska.

Umowa pożyczki – jak pożyczać by nie mieć problemów?

Zgodnie z kodeksem cywilnym, przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.

Definicja umowy pożyczki wskazuje, że jest to umowa konsensualna (dochodzi do skutku przez porozumienie stron umowy), dwustronnie zobowiązująca. Może mieć też charakter odpłatny jeśli do treści umowy wprowadzono odpowiednie postanowienia.

Forma umowy pożyczki

Co do zasady, jeżeli wartość pożyczki przekracza 1000,00 złotych wówczas wymaga zachowania formy dokumentowej. Forma dokumentowa oznacza przygotowanie dokumentu, zawierającego treść umowy pożyczki i podpisy stron. Ma to eliminować wątpliwości co do prawdziwości takiego dokumentu . Zachowanie tej formy ułatwia późniejsze dochodzenie zwrotu pożyczonej kwoty.

Czy mogę odstąpić od umowy pożyczki?

Tak, przepisy kodeksu cywilnego dają taką możliwość dającemu pożyczkę. Może on odstąpić od umowy i wydania przedmiotu pożyczki. Wtedy gdy zwrot tej pożyczki jest wątpliwy z uwagi na zły stan majątkowy biorącego pożyczkę.

Należy pamiętać o tym, że dający pożyczkę nie będzie mógł skorzystać z tej możliwości, jeżeli w chwili zawierania umowy wiedział o tej złej sytuacji biorącego pożyczkę.

Kiedy przedawnia się roszczenie biorącego pożyczkę dotyczące wydania pożyczki?

W odniesieniu do umowy pożyczki biorący pożyczkę ma 6 miesięcy na to, aby przedmiot pożyczki mu wydano, jeżeli nie doszło do tego w momencie zawierania umowy. Po upływie 6 miesięcy biorący pożyczkę nie może już domagać się wydania przedmiotu pożyczki.

Kiedy należy zwrócić pożyczkę?

Termin zwrotu pożyczki może wynikać z dwóch źródeł. Pierwszym z nich jest treść umowy pożyczki, w którym jasno określono, np. wskazując konkretną datę, kiedy ma nastąpić zwrot pożyczki. Drugim źródłem jest przepis art. 723 kodeksu cywilnego, wedle którego, jeżeli termin zwrotu pożyczki nie jest oznaczony, biorący pożyczkę jest zobowiązany do jej zwrotu w ciągu 6 tygodni po wypowiedzeniu przez dającego pożyczkę.

Wypowiedzenie wymagałoby również formy dokumentowej, ponieważ taka forma była wymagana przy zawarciu umowy pożyczki.

Przestrzeganie wskazanych zasad może ustrzec zarówno dającego pożyczkę jak i biorącego pożyczkę przed późniejszymi problemami. Warto zadbać o to, aby wydanie przedmiotu pożyczki pozostawiło po sobie ślad.

Jeżeli biorący pożyczkę opóźnia się ze zwrotem pożyczki, w pierwszej kolejności należy wezwać go do dobrowolnego zwrotu pożyczki, a następnie jeśli nie przyniesie to rezultatu skierować pozew o zapłatę do sądu, aby odzyskać przedmiot pożyczki.

Artykuł Umowa pożyczki – jak pożyczać by nie mieć problemów? pochodzi z serwisu Adwokat Katarzyna Zalewska.